Normal view MARC view ISBD view

Το σπιτάκι στο λιβάδι / Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης · απόδοση: Κώστας Πούλος · εικονογράφηση: Κατερίνα Παϊσίου.

By: Πούλος, Κώστας, 19-- [Adapter].
Contributor(s): Παϊσίου, Κατερίνα, 1978- [Illustrator] | Παπαδιαμάντης, Αλέξανδρος, 1851-1911 [Bibliographic antecedent] | Κιλεσσοπούλου, Αντωνία, 19-- [Corrector].
Material type: TextTextSeries: Τα ελληνικά.Publisher: Αθήνα: Παπαδόπουλος, c2003Description: [24] σ. : εικ. · 30 εκ.ISBN: 9604122894.Subject(s): Παιδική λογοτεχνία, Ελληνική -- ΔιήγημαDDC classification: 889.3 Other classification: ΠΠ/(ΕΛΛ)/ΠΑΠ Summary: Το πόσες μέρες είχε να πέσει βροχή στον τόπο τους ούτε που το θυμότανε κανείς τους. Ακόμα και η λιμνούλα, όπου ο μικρός Παντελής ο Φάντης μαζί με το φίλο του το Χαράλαμπο το Σανταβελή έπαιζαν, ήταν ξερή κι απόξερη. Τα απογεύματα, μετά το σκόλασμα, έτρεχαν τα δυο παιδιά στη λιμνούλα κι επλατσούριζαν με σηκωμένα τα μπατζάκια κι εκαράβιζαν τα καραβάκια τους στο νερό, αλλά τώρα που νερό. Σκασμένο χώμα μονάχα, φρυγμένο από τη δίψα και τη ζέστη, που να σκάει ο τζίτζικας. Το χώμα και τα δέντρα και οι ανθρώποι παρακαλούσαν, προσεύχονταν να πέσει επιτέλους μια βροχή να ξεδιψάσουν, ώσπου ο Κύριος τους έκαμε καμιά φορά κι αυτό το χατίρι. Από το πρωί εκείνης της ημέρας εμάζευε σωρούς τα σύννεφα στον ουρανό, μέχρι που κατά το δειλινό όλα έγιναν σκοτεινιά κι αντάρα. Έπειτα άρχισε η βροχή, κι η βροχή έγινε νεροποντή και θάλασσα και καταρράχτης απάνω στις στέγες των σπιτιών και στα χωράφια των ανθρώπων. [...]
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Item type Current location Call number Copy number Status Barcode
Books Books Δημοτική Βιβλιοθήκη Ζωγράφου
Κεντρική Βιβλιοθήκη
ΠΠ/(ΕΛΛ)/ΠΑΠ (Browse shelf) 1 Available C5866

Το πόσες μέρες είχε να πέσει βροχή στον τόπο τους ούτε που το θυμότανε κανείς τους. Ακόμα και η λιμνούλα, όπου ο μικρός Παντελής ο Φάντης μαζί με το φίλο του το Χαράλαμπο το Σανταβελή έπαιζαν, ήταν ξερή κι απόξερη. Τα απογεύματα, μετά το σκόλασμα, έτρεχαν τα δυο παιδιά στη λιμνούλα κι επλατσούριζαν με σηκωμένα τα μπατζάκια κι εκαράβιζαν τα καραβάκια τους στο νερό, αλλά τώρα που νερό. Σκασμένο χώμα μονάχα, φρυγμένο από τη δίψα και τη ζέστη, που να σκάει ο τζίτζικας. Το χώμα και τα δέντρα και οι ανθρώποι παρακαλούσαν, προσεύχονταν να πέσει επιτέλους μια βροχή να ξεδιψάσουν, ώσπου ο Κύριος τους έκαμε καμιά φορά κι αυτό το χατίρι.
Από το πρωί εκείνης της ημέρας εμάζευε σωρούς τα σύννεφα στον ουρανό, μέχρι που κατά το δειλινό όλα έγιναν σκοτεινιά κι αντάρα. Έπειτα άρχισε η βροχή, κι η βροχή έγινε νεροποντή και θάλασσα και καταρράχτης απάνω στις στέγες των σπιτιών και στα χωράφια των ανθρώπων. [...]

There are no comments for this item.

Log in to your account to post a comment.