Normal view MARC view ISBD view

Τα Θεία δώρα : ποιήματα / Παπαντωνίου Ζαχαρίας.

By: Παπαντωνίου, Ζαχαρίας Λ, 1877-1940 [Author].
Contributor(s): Θεοδωρόπουλος, Άγγελος, 1889-1965 [Wood-engraver].
Material type: TextTextPublisher: Αθήνα: Εστία, [Χ.Χ.]Description: 90 σ. · 24 εκ.Subject(s): Νεοελληνική λογοτεχνία -- ΠοίησηOther classification: 889.1/ΠΑΠ Summary: Σαν αλαργεύουν από μέ γεμάτοι τρόμο οι γάτοι Θαρρώντας που απαντήθηκαν με φοβερό διαβάτη Ας ήταν, Θε μου, δυνατό να βγούνε απ' την απάτη. Ο ίσκιος που τρέχει να χαθή παράμερα του δρόμου Μες στα βαθειά μεσάνυχτα που πάω στο φτωχικό μου Να τόξερε τί ανάξιος οπούμαι τέτοιου τρόμου! Με των προγόνων τους θα ζουν τα θολωμένα φρένα Και τρέμουνε τον άνθρωπο τα ζώα τ' αγαπημένα Ίσως κι εγώ, σκληρό παιδί, να τάχα αδικημένα. Μα τώρα που έχω μέσα μου ελέους κι αγάπης βρύση Πολλών ψυχών τα κρίματα μπορούσε να τα σβήση Στης γάτας το γουναρικό το χάδι μου αν γλυστρήση. Στη μοναξιά μας την ιερή και στη βαθειά ησυχία Όταν εκείνη αργοπατή στα μάταια τα βιβλία Δεν είναι η σιωπή μας νους, ο λόγος ανοησία; Βουβή η αφή, μα νόημα κι υπομονή γεμάτη Χαϊδεύοντας τη ράχη του γυρτή, απαλή, χνουδάτη Μιλεί του ζώου για τη φριχτήν ανθρώπινην απάτη. Ας ήταν η ασκημότερη κι η πιο κυνηγημένη Στο κρύο! τη νύχτα! από στενό σοκάκι μαζεμένη Από τις δούλες και τις γρηές αναθεματισμένη Από το πετροβόλημα παιδιών φοβερισμένη Για ζεστασιά! για μίλημα! για χάδι πεινασμένη Αυτή που θάτανε γραφτό να κάμω ευτυχισμένη!
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Item type Current location Call number Copy number Status Barcode
Books Books Δημοτική Βιβλιοθήκη Ζωγράφου
Κεντρική Βιβλιοθήκη
889.1/ΠΑΠ (Browse shelf) 1 Available 774

Σαν αλαργεύουν από μέ γεμάτοι τρόμο οι γάτοι
Θαρρώντας που απαντήθηκαν με φοβερό διαβάτη
Ας ήταν, Θε μου, δυνατό να βγούνε απ' την απάτη.

Ο ίσκιος που τρέχει να χαθή παράμερα του δρόμου
Μες στα βαθειά μεσάνυχτα που πάω στο φτωχικό μου
Να τόξερε τί ανάξιος οπούμαι τέτοιου τρόμου!

Με των προγόνων τους θα ζουν τα θολωμένα φρένα
Και τρέμουνε τον άνθρωπο τα ζώα τ' αγαπημένα
Ίσως κι εγώ, σκληρό παιδί, να τάχα αδικημένα.

Μα τώρα που έχω μέσα μου ελέους κι αγάπης βρύση
Πολλών ψυχών τα κρίματα μπορούσε να τα σβήση
Στης γάτας το γουναρικό το χάδι μου αν γλυστρήση.

Στη μοναξιά μας την ιερή και στη βαθειά ησυχία
Όταν εκείνη αργοπατή στα μάταια τα βιβλία
Δεν είναι η σιωπή μας νους, ο λόγος ανοησία;

Βουβή η αφή, μα νόημα κι υπομονή γεμάτη
Χαϊδεύοντας τη ράχη του γυρτή, απαλή, χνουδάτη
Μιλεί του ζώου για τη φριχτήν ανθρώπινην απάτη.

Ας ήταν η ασκημότερη κι η πιο κυνηγημένη
Στο κρύο! τη νύχτα! από στενό σοκάκι μαζεμένη
Από τις δούλες και τις γρηές αναθεματισμένη

Από το πετροβόλημα παιδιών φοβερισμένη
Για ζεστασιά! για μίλημα! για χάδι πεινασμένη
Αυτή που θάτανε γραφτό να κάμω ευτυχισμένη!

There are no comments for this item.

Log in to your account to post a comment.
Koha by