Normal view MARC view ISBD view

Το συμπόσιο : μυθιστορηματική τετραλογία / Παντελής Καλιότσος.

By: Καλιότσος, Παντελής, 1925-2016 [Author].
Contributor(s): Σταματοπούλου, Άννα, 19-- [Editor, Corrector] | Μοσχονάς, Εμμανουήλ Ι, 1943- [Editor] | Ίσαρης, Αλέξανδρος, 1941- [Cover designer].
Material type: TextTextPublisher: Αθήνα: Καστανιώτης, 1985Description: 205 σ. · 21 εκ.Subject(s): Νεοελληνική λογοτεχνία -- ΜυθιστόρημαDDC classification: 889.3 Summary: Ήμασταν ακόμα παιδιά - η παρέα του ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ - και το μυστήριο τούτο της ζωής τ' αντικρίζαμε για πρώτη φορά. Κι εγώ τότε, δεκαεφτά χρόνων, σκαρφάλωσα ένα μεσημέρι στην ταράτσα του σπιτιού μας (γιατί δεν είχε σκάλα και κανείς ως τότε δεν είχε ανέβει) κι απάνω στην καπνοδόχο από λαμαρίνα έγραψα με μολύβι: «Τι είναι η ζωή; Υπάρχει Θεός; Όταν θα μεγαλώσω, θα ξανάρθω εδώ να δώσω απάντηση». Μετά από σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια - κοντά στην έξοδο πια - ξανανέβηκα στην ταράτσα (τώρα είχανε βάλει σκάλα) και είδα τη γραφή που μόλις διακρινόταν πια. Η απάντηση που είχα τάξει δεν χώραγε βέβαια να γραφτεί από κάτω: αναγκάστηκα να γράψω τούτο δω το βιβλίο. Το ίδιο κάνουν εδώ οι συμποσιαστές μου. Ο Γιούρας είπε: «Η ζωή ήτανε Τέχνη». Και ο Ανακριτής είδε ότι ο άνθρωπος μετριέται ανάλογα με την ικανότητα του να γίνεται ΑΛΛΟΣ. «Η Αγάπη είναι όργανο Γνώσης». Η ζωή του Αντιστρόφα θα ήτανε κόλαση χωρίς ΕΡΓΑΛΕΙΑ. Μέσα στη ΔΡΑΣΗ ο Σατανάς είναι το δεξί χέρι του Θεού. Και τέλος ο Χριστόπουλος στήνει όρθιο το αυγό του Κολόμβου: αν δεν υπάρχει σωτηρία, η απλούστερη λύση είναι να σβήσουμε μέσα μας τη λαχτάρα της σωτηρίας και να κάνουμε τροφή μας το δηλητήριο. Γελάστε επιτέλους, παιδιά, χαμογελάστε. Η ΣΤΙΓΜΗ της ζωής είναι σαν ένα ψώνιο, άξιο για πετροβόλημα!
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Item type Current location Call number Copy number Status Barcode
Books Books Δημοτική Βιβλιοθήκη Ζωγράφου
Διαφύλαξη
889.3/ΚΑΛ (Browse shelf) 1 Available 9734

Ήμασταν ακόμα παιδιά - η παρέα του ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ - και το μυστήριο τούτο της ζωής τ' αντικρίζαμε για πρώτη φορά. Κι εγώ τότε, δεκαεφτά χρόνων, σκαρφάλωσα ένα μεσημέρι στην ταράτσα του σπιτιού μας (γιατί δεν είχε σκάλα και κανείς ως τότε δεν είχε ανέβει) κι απάνω στην καπνοδόχο από λαμαρίνα έγραψα με μολύβι: «Τι είναι η ζωή; Υπάρχει Θεός; Όταν θα μεγαλώσω, θα ξανάρθω εδώ να δώσω απάντηση». Μετά από σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια - κοντά στην έξοδο πια - ξανανέβηκα στην ταράτσα (τώρα είχανε βάλει σκάλα) και είδα τη γραφή που μόλις διακρινόταν πια. Η απάντηση που είχα τάξει δεν χώραγε βέβαια να γραφτεί από κάτω: αναγκάστηκα να γράψω τούτο δω το βιβλίο. Το ίδιο κάνουν εδώ οι συμποσιαστές μου. Ο Γιούρας είπε: «Η ζωή ήτανε Τέχνη». Και ο Ανακριτής είδε ότι ο άνθρωπος μετριέται ανάλογα με την ικανότητα του να γίνεται ΑΛΛΟΣ. «Η Αγάπη είναι όργανο Γνώσης». Η ζωή του Αντιστρόφα θα ήτανε κόλαση χωρίς ΕΡΓΑΛΕΙΑ. Μέσα στη ΔΡΑΣΗ ο Σατανάς είναι το δεξί χέρι του Θεού. Και τέλος ο Χριστόπουλος στήνει όρθιο το αυγό του Κολόμβου: αν δεν υπάρχει σωτηρία, η απλούστερη λύση είναι να σβήσουμε μέσα μας τη λαχτάρα της σωτηρίας και να κάνουμε τροφή μας το δηλητήριο. Γελάστε επιτέλους, παιδιά, χαμογελάστε. Η ΣΤΙΓΜΗ της ζωής είναι σαν ένα ψώνιο, άξιο για πετροβόλημα!

There are no comments for this item.

Log in to your account to post a comment.