Normal view MARC view ISBD view

Από το ένα ως το 31 : μυθιστόρημα / Λαγκαδιανός Σταύρος.

By: Λαγκαδιανός, Σταύρος, 1954-2017 [Author].
Contributor(s): Λουκάκης, Εργοτέλης, 19-- [Cover designer].
Material type: TextTextPublisher: Αθήνα: Εστία, 1988Description: 314 σ. · 21 εκ.Subject(s): Νεοελληνική λογοτεχνία -- ΜυθιστόρημαDDC classification: 889.3 Summary: ...Αρρωστημένο χέρι, ψάχνει να κομματιάσει την πυκνοκατοικημένη πολιτεία. Το χέρι του που τρέμει σ' αυτό εδώ το φθινόπωρο, προσπαθεί με το πιοτό και το δάκρυ να αναστήσει την ηλικία, το χρόνο, τη χαρά και το μούδιασμά τους. 1960. Τη θυμάται απ' το καλαντάρι που άλλαξε μαγικά και έφερε την πρώτη του μηνός του 1960... Τίποτα άλλο, μια μετάβαση του χρόνου. Τίποτα άλλο... Το μεγάλο σπίτι της Πειραϊκής δεχόταν το σκληρό χειμώνα απονήρευτο. Κύματα λύσσαγαν στα βράχια. Το ποντίκι, μια ανάμνηση ροζ τριαντάφυλλου, τα υπόλοιπα σκόνη... Το σίγουρο πια κρυβόταν στις αντοχές των βράχων. Το αβέβαιο, σπαρταρούσε στο θυμό της θάλασσας... Και τα χρώματα που σχημάτιζαν το ενδιάμεσο στοιχείο, μοσκοβολούσαν ναφθαλίνη και εκείνο το άφθονο άρωμα της καθαριότητας των ασπρόρουχων... 31 χρονών πια, ανασταίνει το πεθαμένο με τη βεβαιότητα πως οι νεκροί εμάς τους ζωντανούς μας βλέπουν από τότε που σβήσανε, χαμένους... ένα πανί μιας βάρκας που ξέμεινε ή ένα κουπί που πρόλαβε να σώσει τη θύελλα στους αρμούς του...
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Item type Current location Call number Copy number Status Barcode
Books Books Δημοτική Βιβλιοθήκη Ζωγράφου
Κεντρική Βιβλιοθήκη
889.3/ΛΑΓ (Browse shelf) 1 Available 11689

...Αρρωστημένο χέρι, ψάχνει να κομματιάσει την πυκνοκατοικημένη πολιτεία. Το χέρι του που τρέμει σ' αυτό εδώ το φθινόπωρο, προσπαθεί με το πιοτό και το δάκρυ να αναστήσει την ηλικία, το χρόνο, τη χαρά και το μούδιασμά τους. 1960. Τη θυμάται απ' το καλαντάρι που άλλαξε μαγικά και έφερε την πρώτη του μηνός του 1960... Τίποτα άλλο, μια μετάβαση του χρόνου. Τίποτα άλλο... Το μεγάλο σπίτι της Πειραϊκής δεχόταν το σκληρό χειμώνα απονήρευτο. Κύματα λύσσαγαν στα βράχια. Το ποντίκι, μια ανάμνηση ροζ τριαντάφυλλου, τα υπόλοιπα σκόνη... Το σίγουρο πια κρυβόταν στις αντοχές των βράχων. Το αβέβαιο, σπαρταρούσε στο θυμό της θάλασσας... Και τα χρώματα που σχημάτιζαν το ενδιάμεσο στοιχείο, μοσκοβολούσαν ναφθαλίνη και εκείνο το άφθονο άρωμα της καθαριότητας των ασπρόρουχων... 31 χρονών πια, ανασταίνει το πεθαμένο με τη βεβαιότητα πως οι νεκροί εμάς τους ζωντανούς μας βλέπουν από τότε που σβήσανε, χαμένους... ένα πανί μιας βάρκας που ξέμεινε ή ένα κουπί που πρόλαβε να σώσει τη θύελλα στους αρμούς του...

There are no comments for this item.

Log in to your account to post a comment.
Koha by